Αβίστα: με ανοιχτή αυλαία. Όλα γίνονται φανερά, μπροστά στα μάτια των θεατών. Αυτή είναι και η οπτική μας γενικότερα. Μια φανερή και καθαρή στάση απέναντι στο κοινό, στους συνεργάτες μας, στο θέατρο, στους ίδιους μας τους εαυτούς. Πρωτοσυναντηθήκαμε το 2007 στην παρουσίαση του μονολόγου «Μια εξαιρετικά απλή δουλειά» του Κ. Τζαμιώτη. Η παρέα μεγάλωσε. Σήμερα αποτελούμαστε από τρεις ηθοποιούς, δύο μουσικούς και μια ηθοποιό – σχεδιάστρια ρούχων. Ο Δημήτρης Καραμπέτσης και ο Δημήτρης Μαύρος, έχοντας ερμηνεύσει ρόλους του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, ξανανταμώνουν με τη Μαρία Κατριβέ, που η εμπειρία της προκύπτει κυρίως από το θέατρο για παιδιά και με παιδιά, σε μια παράσταση θεάτρου δρόμου. Η Francesca Vinassa και η Νάνσυ Κουβαράκου, οι μουσικοί μας, δημιούργησαν το 2007 μαζί με τη Maja Musi το μουσικό συγκρότημα δρόμου «Τριχημεία». Τον Ιούνιο του 2009, ως ντουέτο πια, συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Αθηνών, στην εκδήλωση «Τροχόσπιτο-Μουσική του Δρόμου, Μουσικοί του Κόσμου». Παράλληλα εμφανίζονται σε άλλους χώρους και συνθέτουν τη δική τους μουσική. Η Χριστίνα Μαθέα, ηθοποιός και σχεδιάστρια χειροποίητων ρούχων, δημιουργός του “Poupée”, διαλέγει να παρουσιάζει τις δημιουργίες της μέσα από εκθέσεις- performances. Η παράσταση αυτή είναι για όλους μας ένα ταξίδι στο όνειρο.
ΑΘΗΝΑ – ΔΡΟΜΟΙ – ΟΝΕΙΡΑ
Η παράσταση μας είναι ένα μουσικό – θεατρικό, μετακινούμενο δρώμενο, μια περιπλάνηση στο χώρο και στο χρόνο. Ένας παλιατζής και δύο πλανόδιοι μουσικοί οδηγούν το κοινό στους δρόμους της παλιάς Αθήνας και διηγούνται ιστορίες για επαγγελματίες δρόμου που δεν υπάρχουν πια. Οδηγός τους είναι τα αντικείμενα και τα ρούχα που βγαίνουν μέσα από το κάρο του παλιατζή. Κάθε μετακίνηση είναι γεμάτη από τραγούδια της εποχής και σε διάφορα σημεία της διαδρομής ξετυλίγονται οι ιστορίες της υφάντρας, του φωτογράφου, του λούστρου, του γανωτή, του παλιατζή, του οργανοπαίχτη, του εφημεριδοπώλη. Στην Αθήνα του 1950 και του 1960, τέτοιοι επαγγελματίες δρόμου ήταν πολλοί. Μετά τη λαίλαπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι άνθρωποι προσπάθησαν να ξαναβρούν την αισιοδοξία τους για τη ζωή. Ανάμεσα σ’ αυτούς και οι επαγγελματίες του δρόμου, που με λιγοστά μέσα έχτιζαν μεγάλα όνειρα.. Κάποιοι απ’ αυτούς μπορεί να τα πραγματοποίησαν, κάποιοι όχι. Τη θέση τους πάντως πήραν άλλοι, γιατί τα επαγγέλματα δρόμου δε σταματούν να υπάρχουν. Με την κίνηση της παράστασης μας στους δρόμους της Αθήνας θα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τους παλιούς και να συναντήσουμε τους καινούργιους. Η γνώση του παρελθόντος είναι πάντα χρήσιμη στην πορεία μας προς το μέλλον. Και η νοσταλγία είναι ένα συναίσθημα πάντοτε γλυκό…
