ILLUSTRATIONS CONFUSES (ΣΥΓΚΕΧΥΜΕΝΕΣ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΕΙΣ) Η ομάδα ιδρύθηκε με σκοπό την διάδοση της μιμικής τέχνης και γενικότερα του κινησιολογικού θεάτρου μέσω προσωπικών δημιουργιών. Αισθητικά και ιδεολογικά οι αναζητήσεις των ιδρυτικών μελών κυμαίνονται γύρω από το «μεταμορφωμένο σώμα» και την art brute – την χρησιμοποίηση υλικών που καθένας μπορεί να προσεγγύσει. Με καλλιτεχνικούς υπεύθυνους τους Ντιμίτρι Ρεκατσέβσκι και Αντωνία Βασιλάκου. Ο Ντιμίτρι Ρεκατσέβσκι είναι απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Tέχνης του Khabarovsk (Ρωσία) με ειδίκευση στην ηθοποιία και την σκηνοθεσία. Αριθμεί αρκετές σκηνοθεσίες και συμμετοχές στο θέατρο στην Γαλλία, Ελβετία, Πολωνία και την Ρωσία. Βάση της προσωπικής του καλλιτεχνικής έρευνας αποτελεί η σωματική μεταμόρφωση στη δραματική τέχνη καθώς και η σύνδεση του σωματικού θεάτρου με τις πλαστικές τέχνες. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Παρίσι όπου ασχολείται σε ερευνητικό επίπεδο με το ''αναμορφωμένο σώμα'' (corps artifiel) και το ''εικονικό σώμα'' (corps virtuel) στην μιμική τέχνη, στο πανεπιστήμιο Paris VIII. Η Αντωνία Βασιλάκου παρακολούθησε ποικίλα σεμινάρια πάνω στην μιμική τέχνη και το σωματικό θέατρο, στην Αθήνα, και στο Παρίσι με τον Luis Torreao, με τον Thomas Leabhart, τον Gorge Gayon, με τους Yves Mark και Claire Heggen και τέλος με την Ariane Mnouchkine. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός και υπεύθυνη κίνησης στην Γαλλία και την Ιταλία. Διδάσκει μιμική τέχνη στην Σχολή Καλών Τεχνών του Ναυπλίου και εκπονεί την διδακτορική της διατριβή στο πανεπιστήμιο Paris-X.
ΚΛΑΙΟΥΣΕΣ ή Η απελπισία σε τρεις θέσεις
Πρόκειται για μια τριλογιακή performance με μινιμαλιστική διάθεση, εμπνευσμένη από το παράδοξο του ηθοποιού, για το οποίο ομιλεί ο Diderot. Ο κύριος άξονας της είναι η «αδυναμία» παραγωγής κλάματος με φυσιολογικό τρόπο. Οι χαρακτήρες που αναπαρίστανται καταφεύγουν στην απεικόνιση της οδύνης τους με τεχνητά μέσα και εύκολα υλικά, προκειμένου να δείξουν την μέχρι δακρύων θλίψη τους. Η performance χωρίζεται σε τρία αυτόνομα κομμάτια: α) «Σχέδιο εν κινήσει». Πάνω σε ένα χάρτινο ταμπλώ, με ηχητική υπόκρουση την Σονάτα Τρίο nο 9 του Schubert, σχεδιάζεται το πρόσωπο μιας κοπέλας που κλαίει με ερυθρά δάκρυα. Το σχέδιο μεταμορφώνεται κάθε φορά έτσι ώστε ο θεατής να υποθέτει κάθε φορά την κατάληξη της κάθε εικόνας. β) «Κλαίουσες». Μια φιγούρα θηλυπρεπής κάνει την εμφάνισή της. Έχει σφιγμένα τα χέρια της μπροστά από το πρόσωπο της. Μέσα από την κινησιολογία, εκτυλίσσεται η προσπάθεια της Κλαίουσας να επιδοθεί στο κλάμα με οποιοδήποτε σωματικό μέσο. Λύνεται και ξελύνεται με το σώμα της, πηδάει, χτυπιέται, σέρνεται, υποδύεται τους λυγμούς και οδυρμούς του κλάματος. Τα χέρια της ανοίγουν και ξετυλίγονται τα δάκρυα της. Μόνο που είναι τεχνητά, όπως και η ίδια. γ) Liebestraum. Εμπνευσμένοι από το κλασσικό κομμάτι Liebestraum του Litz, πίσω από ένα τραπέζι, ένα πρόσωπο που «χειραγωγείται» και «χειραγωγεί», οδηγεί το κοινό σε νέους ορίζοντες ονείρου, εκφράζοντας μέσα από το πρόσωπο της τις διάφορες ψυχικές διακυμάνσεις. Και στις τρεις περιπτώσεις απομακρυσμένοι από την μιμική, οδηγούμαστε σε ένα νέο σώμα, το πλασματικό σώμα (artificial body) του ηθοποιού.
